Sabi ko hindi na ako magdadrama. Kaso di ko mapigil. Namimiss ko na yung mga kaklase ko kahit na ilang araw pa lang yung nakakaraan. Lalo na si Jl. Kahit naman magkausap kami sa telepono, sa sobrang tagal, parang iba talaga kapag di mo nakikita o nakakasama. Bakit ba kase walang time machine? E kung meron, edi sana, di na tayo mahihirapan sa history. Pero, oo nga naman. Kung may time machine, ang hirap din. Wag na lang kwestsyunin yung mga ibinibigay ni God. Kung may abilities man ang isang tao gumawa, nakadepende na to sa kanya.
Bukas. 3 AM, gigising ako. Aalis kami ng 4 AM on the road to Pangasinan :) Di ko makokontak ang mga tao since naubos si UNLI. aww, try ko dalhin si mahal kong laptop :) Mamimiss ko yung piano. Bye :)
I don't know where we're rolling to. But we're happy. Until the rain stops. And the sun smiles together with the moon. CONTINUE ROLLING, SOMEDAY.SOMEWAY.
No comments:
Post a Comment